جراحی بینی ، از رایج ترین عمل های زیبایی در افراد می باشد و ممکن است هر کس در هر سنی برای انجام آن می تواند تمایل داشته باشد ، جراحی بینی در افراد مسن از مواردی است که ممکن است سوالاتی را در ذهن فرد ایجاد نماید ، که آیا جراحی بینی در افراد مسن امکان پذیر است یا خیر ؟

جراحی-بینی-در-افراد-مسن

جراحی بینی در افراد مسن ، نیاز به صبر و حوصله بیشتری دارد و ممکن است همه جراحان تمایلی به انجام آن نداشته باشند. البته باید گفت با توجه به این که تعداد افراد مسن که برای انجام عمل زیبایی بینی تمایل دارند افزایش یافته است، علم پزشکی نیز در این زمینه پیشرفت خوبی داشته است.

به طور طبیعی در نونهالان نوک بینی به طرف بالا و پشت آن مقعر است، در صورتی که در افرادی که سن شان بالا رفته است ، پشت بینی به محدب ( کمی قوز دار ) و نوک آن افتاده می باشد. لازم به ذکر است که تمام انسان ها به یک صورت این تغییر ها را تجربه نخواهند کرد.

زمانی که به تغییر های کل بدن در سن بالا با دقت بیشتری نگاه کنید، متوجه می شوید بعضی از این تغییر ها در تمام بدن اتفاق می افتد و مختص به یکی از اعضا نیست . برای مثال با افزایش سن  میزان الاستیته ی پوست کاهش می یابد. در قسمت پایین بینی ، پوست آن ضخیم تر می شود و در بالای بینی ضخامت پوست کمتر شده و در نهایت منجر به افتادگی نوک بینی می گردد.

علل جراحی بینی در افراد مسن :

تغییراتی که در ظاهر بینی به دلیل افزایش سن رخ می دهد، منجر به بد فرمی بینی می گردد و به طور معمول در قسمت غضروفی بینی این تغییرات بیشتر خواهد بود ، زیرا پل استخوان بینی ثابت است. نوک بینی به طرف پایین می افتد و میزان چربی زیر پوست کاهش می یابد و زاویه میان لب و بینی کوچک تر می شود.

در صورتی که فرد مشکل جسمی ( قلبی – عروقی ) خاصی نداشته باشد و سلامت وی توسط پزشک متخصص تایید گردد، انجام جراحی بینی بلا مانع بوده و تنها ممکن است  و درمان کمی طولانی تر شود.

توضیحات تکمیلی درباره جراحی بینی در افراد مسن

تمام روند های رینوپلاستی دارای نقاط پایه ایجاد تعادل زیباشناختی و هارمونی فانکشنال ( عملکردی ) می باشند. جراحی بینی در افراد مسن در این حوزه، یک استثناء محسوب می شود. چالش های عمل در این جمعیت از بیماران به میزان قابل ملاحظه ای با بیمارانی که در دورهجوانی به دنبال انجام این روند هستند، متفاوت می باشد. در واقع بیشتر مواقع، این بیماران برای درمان ناهنجاری های فانکشنال که در زمان ترکیب با تاثیرات ایجاد شده در بینی در اثر روند طبیعی بالا رفتن سن، به مشکلی غیر قابل تحمل تبدیل می شود، به انجام جراحی زیبایی بینی روی می آورند. بیشتر بیماران مسن به هیچ عنوان خواستار ایجاد تغییر شکل های قابل ملاحظه در این اندام خود نمی باشند.

تاثیر بالا رفتن سن بر روی ساختارهای پایه بینی به خوبی به اثبات رسیده است. هر فرد با یک تیغه بینی متولد می شود که مخروطی شکل می باشد. نوک بینی افراد در زمان تولد، اندکی رو به  بالا متمایل است، در حالیکه با بالا رفتن سن، تیغه بینی به مرور شکل محدب پیدا کرده و نوک آن به سمت پایین متمایل می شود. تمام افراد در دوره پیری تغییرات مرتبط با بالا رفتن سن را به یک میزان تجربه نمی کنند و این موضوع الزاماً در تمام افراد مسن، به یک دغدغه و مشکل تبدیل نمی شود.

زمانی که بینی افراد مسن با دقت و ملاحظه بیشتری تحت آزمایش قرار می گیرد، متوجه تغییراتی می شویم که به طور کلی در تمام بافت های بدن اتفاق می افتد ولی برخی تغییرات هستند که منحصراً به بینی اختصاص دارند. به طور کلی، پوست با بالا رفتن سن، فیبرهای ارتجاعی خود را از دست داده و آتروفی ( ته کشیدن یا کاهش یافتن ) کلاژن به همراه تخریب مکانیسم های ترمیم سلولی یعنی فرایندهای بازیابی بافت اتفاق می افتد. در بینی، پوست در بخش پایینی این اندام ضخیم می شود در حالیکه در بخش بالایی، پوست شروع به نازک شدن می نماید. این ویژگی دارای پیامدهای متعددی می باشد. ناهماهنگی های استخوانی ظریف، که شاید همیشه قابل مشاهده و آشکار بوده اند، اکنون، نمایان تر می شوند. در زنان، فرو رفتگی کوچکی درست در بالای نوک بینی زیاد می شود و پهنای تیغه بینی کاهش می یابد.

بعلاوه از دست رفتن خاصیت ارتجاعی پوست تشدید شده و بدین ترتیب توانایی پوست برای منقبض و جمع شدن کاهش می یابد. در نتیجه، پوست بینی خود به تنهایی به یک مولفه فنی پایه و اساسی در رینوپلاستی در بینی افراد مسن تبدیل می شود.

 

جراحی بینی در افراد مسن

 

مهم ترین تغییرات قابل ملاحظه در بخش های غضروفی بینی افراد مسن، اتفاق می افتد. هرم یا پل استخوانی، ثابت باقی می ماند، هرچند استخوان ها خود اغلب شکننده تر شده و در برابر شکنندگی مستعد تر و آسیب پذیر تر می شوند. با بالا رفتن سن، ضعیف شدن بافت همبند در ناحیه اسکرول، یعنی بخشی که غضروف های ناحیه میانی و تحتانی را به یکدیگر متصل می نماید، باعث تفکیک و جدا شدگی تدریجی آنها از یکدیگر شده و در نهایت انفصال را بوجود می آورد. در این اثنی، جهت یابی و حرکت نوک بینی به سمت پایین و جذب چربی در بخشی از بینی که در آن لب بالایی با بخش میانی سوراخ های بینی به یکدیگر می رسند، باعث می شود که زاویه بین لب و بینی حاد تر شده و ستونچه، دچار انقباض شود. همگی این موارد، باعث افتادگی آشکار تر در نوک بینی می شود. آتروفی یا جمع شدن و اصطلاحاً آب رفتن غضروف ها نیز خود امری است که به از دست رفتن پشتیبانی غضروفی ذاتی در نوک بینی منجر می شود. این از دست رفتن پشتیبانی غضروفی در نوک بینی نیز باعث ایجاد افتادگی در نوک بینی شده و ایجاد یک نوک بینی گوشتالو، یک شکل ظاهری دراز در بینی، آویزان شدن ستونچه و تغییر در الگوهای جریان هوا در بینی را افزایش می دهد.

از نظر فانکشنال یا عملکردی، تغییرات در ساختار بافت نرم و ساختار غضروفی بینی، اغلب باعث کاهش عملکرد مجاری عبور هوا در بینی و در نتیجه افزایش مشکل انسداد یا گرفتگی بینی می شود. جدا شدن غضروف های نوک بینی از سپتوم، به همراه پتوز نوک بینی، باعث تغییر شکل یافتن سوراخ های بینی می شود. از دست رفتن پشتیبانی در لبه های پایینی غضروف های جانبی فوقانی ( غضروف میانی در پل بینی) باعث کاهش یافتن زاویه مجرای داخلی عبور هوا می شود.

مهم تر از همه اینکه، غضروف های نوک بینی، با بالا رفتن سن، در موقعیت نامناسبی قرار گرفته و ضعیف می شوند. به همین دلیل توان آنها تا حدی کاهش می یابد که دیگر نمی توانند سوراخ های بینی را تحت پشتیبانی قرار داده و در نتیجه تخریب جریان هوا در دامنه ای از ملایم تا عمیق، در این اندام اتفاق می افتد.

این دسته از بیماران به مداخلات تهاجمی تر برای ایجاد قدرت و توان پشتیبانی در نوک بینی و مجرای بیرونی هوا در بینی نیاز دارند. اتروفی سوراخ های بینی  یعنی ماهیچه ای در صورت که مسئول حرکات سوراخ های بینی می باشد، توانایی بیمار برای پشتیبانی از مجاری عبور هوا در بینی را کاهش می دهد. در نهایت، خشکی درحال پیشرفت مخاط بینی به همراه تغییرات اصلی در الگوهای نرمال جریان هوا، باعث افزایش انسداد و گرفتگی در بینی می شود.

در نهایت، جراح بینی باید بداند که ابعاد کلی صورت نیز به مرور زمان تغییر پیدا می کنند. یک سوم بالایی صورت متناسب با عقب تر رفتن خط رشد مو، افزایش می یابد، در حالیکه یک سوم پایینی صورت به دلیل جذب ماکسیلا یعنی فک بالایی، و مندیبل یا همان فک پایینی، به همراه آتروفی ماهیچه و بافت زیر جلدی، کاهش پیدا می کند. به همین ترتیب، یک سوم میانی به دلیل کشیده شدن نسبی بینی، دراز تر به نظر می رسد.

در زمان انجام عمل بینی در سن بالا ، پزشک بر روی ایجاد توازن و تعادل در صورت از طریق کوتاه تر کردن بینی کشیده تر، تمرکز می نماید.

بطور کلی، بیمارانی که درحال سپری کردن دوره میانسالی ( دهه های چهارم تا ششم ) خود می باشند، دارای تصویر خوبی از یک شکل ظاهری ایده آل در بدن خود می باشند. این دسته از افراد، به تغییرات ریز و ظریف که باعث خلق چهره ای طبیعی در آنها می شود واکنش بهتری نشان داده و بینی آنها قابلیت بازگشت به شکل قبل از پیری را دارا می باشد. از طرف دیگر، بیمارانی که به دلیل تغییرات طبیعی ناشی از روند نرمال بالا رفتن سن، اخیراً از شکل بینی خود ناراضی هستند، آنهایی که خواهان تغییرات قابل ملاحظه می باشند یا آنهایی که در میان برخی رویداد های مهم زندگی از قبیل جدایی یا از دست دادن یکی از عزیزان، قرار گرفته اند، با دقت مورد ارزیابی قرار می گیرند، چون در برخی موارد، این افراد در حال حاضر، داوطلب خوبی برای جراحی محسوب نمی شوند.